Inloggen

Samen het verschil maken

Geplaatst op: 13-12-2017

“How will we pay for the wages of the teachers, cook and seamstresses this month? And the food. How do we get food in? We cannot stop handing out free meals to hungry people. And little orphan Nour? Nour needs medical treatment. She already lost her leg during a bombing and now a virus is effecting her longs. Who knows a doctor? Who can go see her? Do we know people that are willing to take care of her and her youngest sister Cinan who lost her capability to walk in the same bombing? Who saw her mum die next to her and hasn’t been speaking for months. Who can come up with a solution? And who has a good idea as to fundraising? Where are those rich aunts and uncles when you need them?”

Al bijna acht maanden voeren we wekelijks en zelfs bijna elke dag dit soort gesprekken bij de nieuwe NGO TIAFI (Team International Assistance and Integration) in Izmir Turkije. Was het een commercieel bedrijf geweest, dan hadden we waarschijnlijk besloten de handdoek in de ring te gooien. Maar dat kan niet. We werken namelijk voor gevluchte, alleenstaande vrouwen en kinderen en die gaan we niet in de steek laten. We proberen in ons community center werk voor hen te creëren middels training in het maken van tassen in ons naaiatelier. We geven hen en hun kinderen Turkse en Engelse les. Hebben voor de kleintjes een dagopvang waar ze veilig kunnen spelen en uitrusten als hun mama’s werken. Tussen de middag krijgt iedereen een gratis warme en voedzame maaltijd. Ook Turken zijn welkom. We zien veel moeders met kinderen binnenkomen. Niemand heeft het in de buurten waar we werken gemakkelijk. In onze tweedehands kledingwinkel verkopen we voor een symbolisch bedrag kleren. Vaak knijpen we een oogje dicht. Zeker nu het winter is. De opbrengst van de kleren gaat naar de keuken toe. We kunnen er soms fruit voor kopen om uit te delen.

Kleine lichtpuntjes

Met een psychologe bezoeken we ook elke vrijdagmiddag 30-35 kinderen in een zelfgemaakt kamp op het platteland waar we een klaslokaal hebben opgezet. Ze krijgen speltherapie waarbij ze leren te communiceren, ontspannen en emoties een plaats te geven. Elke week is het weer slikken als ze vertellen over de bombardementen in Syria of hun vlucht naar Turkije. Elke keer knipperen we met onze ogen als we hun huidige mensonwaardige leefsituatie zien. Sommigen zijn zo klein dat ze niet eens beter weten; ze zijn geboren in deze ellende. Ze wonen in uitgebrande gebouwen zonder ramen en deuren. Zonder toiletten, douches, water of elektriciteit. Sommige kinderen moeten meewerken om smokkelaars af te betalen. De helft van de kinderen loopt op blote voeten door de rotzooi. Velen zijn ondervoed.

Oneindig, maar niet onmogelijk

Een Syrische fysiotherapeut huurt een ruimte in ons community center. Voor hem en zijn klanten hebben we een sponsor kunnen vinden. Hij behandelt alleen Syrische kinderen met zware ruggenwervel of andere neurologische beschadigingen of kinderen die tijdens bombardementen ledematen hebben verloren. Elke week zien we een stoet van 20-25 kinderen voorbij komen. Soms broertjes en zusjes. Samen in een rolstoel voor een volwassene, omdat er geen geld is voor op maat gemaakte rolstoelen. Laatst zei de fysio dat hij het dubbele aantal kinderen zou kunnen helpen als hij een collega had. Het maakt ons stil; er zijn zoveel kinderen die hulp nodig hebben. En niet alleen medisch en psychologisch, maar ook qua onderwijs. Alleen al in de regio van Izmir wordt geschat dat meer dan veertig extra scholen nodig zijn om alle Syrische kinderen in het onderwijs te krijgen. Het frustreert ons. Eenvoudigweg omdat het geld ontbreekt. Omdat we elke dag keuzes moeten maken wat wel en wat niet. En omdat we moeten werken in een moeilijke politieke situatie. We moeten als NGO een onbegrijpelijke hoeveelheid papierwerk produceren, willen we kunnen opereren. Veel processen zijn echter ondoorzichtig. De bureaucratie is onnavolgbaar. We brengen veel tijd door bij officiële instanties en moeten soms uren maar meestal weken en maanden wachten op vooruitgang.

Stap voor stap

Maar er zijn ook veel positieve punten. We zien dat de vrouwen die bij ons werken - en dat worden er steeds meer - na een aantal weken hun veerkracht en zelfrespect weer terug krijgen. Er is weer een glimp van hoop. Zicht op een mogelijke toekomst. Voorzichtig lachen ze weer. De kinderen die vaak door de oorlog en het lange vluchten nooit onderwijs hebben gehad, genieten van de school en gaan met grote stappen vooruit. De jonge meisjes in de klassen worden zelfbewuster en met hulp van een psychologe helpen we hen met het volwassen worden. Meer dan vijftig mensen per dag krijgen vijf dagen per week een warme en gezonde maaltijd. Als onze Ierse vrijwilliger er is, staat er zelfs carrot cake op het menu. Een grote hit. Dankzij kledingdonaties kunnen we de meeste kinderen warme truien geven. Ons tweekoppige team van het informatiecentrum begeleidt gezinnen naar het ziekenhuis voor behandelingen of brengt ze naar overheidsinstellingen om registraties te verbeteren. We helpen met vertalen, het zoeken naar betere woonruimte en werk. De fysiotherapeut verricht wonderen. Kinderen die alleen maar konden huilen van de pijn als hij ze hielp, lachen weer en krijgen weer kracht terug in hun lichaampjes. Sommige lopen - soms nog wat wankel - voorzichtig aan onze handen door het gebouw. Stapje voor stapje werken zij aan hun toekomst. En stap voor stap proberen wij dat mogelijk te maken. De € 1.500 die CNL 8 september tijdens het jubileumevent aan TIAFI schonk, heeft ons daarbij geholpen en daar zijn we ongelooflijk dankbaar voor.

Eliane Mans, vrijwilliger TIAFI

Meer informatie

www.tiafi.org

www.facebook.com/tiafi.org

Doneren kan via: https://www.gofundme.com/TIAFIcommunitycentre

Altijd op de hoogte blijven?

Meld je hier aan voor onze nieuwsbrief